4 april, après-skitijd

Tien jaar geleden zat ik op een bankje met mijn ballerina’s in de sneeuw en de zon die verblindend wit op de bergen rondom ons scheen en op de achtergrond ongetwijfeld het gebulder van de Navisence want het was 4 april en het smeltwater wist zich geen blijf met zichzelf.

Zinal Zwitserland
De Navisence baant zich een weg door Plat de la Lé in Zinal. 12 dagen voordat het lief mijn lief werd.

Ik ga u vandaag een verhaaltje vertellen. Het verhaaltje van hoe het lief tien jaar geleden het lief werd – mijn lief. Hoe er een einde kwam aan mijn Intseroc-avonturen. Hoe een braaf seutje gelijk mezelf met een Antwerpse student naar huis kwam. Geniet ervan want dit is veruit het meligste dat je ooit op deze blog zal lezen.

Ik ging al sinds mijn achttiende levensjaar mee op werkvakantie met Intersoc en was van plan dat te blijven doen zolang ik studeerde. Maar in 2008 kwam er onverwacht een einde aan mijn tijd op de schoolbanken toen ik vlak voor de paasvakantie besloot te stoppen aan het eerste jaar op de unief want Latijn bleek toch niet het allerbelangrijkste in mijn leven. Mijn ouders waren daar niet bepaald happy mee en wilden natuurlijk dat ik zo snel mogelijk op zoek zou gaan naar werk, in plaats van nog twee weken de flierefluiter te gaan uithangen in Zwitserland. (Want hoewel het fysiek keihard werken was in het hotelrestaurant, bleef het natuurlijk onbetaald werk en voor mij vooral vakantie.) Ik wist dus héél goed dat het mijn laatste keer Intersoc zou zijn.

Zinalgletsjer
Ik ga niet naar de Alpen om te skiën, maar altijd om te wandelen. Dit zou ik aan de Zinalgletsjer zijn maar sneeuw is sneeuw, nietwaar. Drie dagen voordat het lief mijn lief werd.

Ik ging niet alleen: mijn toenmalige beste vriendin was erbij in week één, en enkele oude Intersoc-vrienden. Er werd gewerkt, gelachen, gewandeld onder een immer stralend blauwe lucht en ergens aan de rand van mijn bewustzijn zweefde het lief dat toen nog niet mijn lief was.
Pas in week twee, toen mijn beste vriendin naar huis was en ik aandacht kreeg voor andere mensen in onze Tafeldienstploeg, begon hij me op te vallen. (Mannen met krullen.. Ik heb daar een zwak voor.) En mij te plagen. Te porren in mijn zij als ik hem niet zag aankomen. Te veel aandacht te besteden aan mijn onbeduidend figuurtje, dus.
Op de één of andere manier kwamen wij altijd bij elkaar als er met twee iets gedaan moest worden, zoals hij nappen en ik bestek leggen, of vuilnis naar beneden brengen, of met de kar en de vuilzak door het restaurant lopen om tafel na tafel af te ruimen wanneer alle gasten weg waren. En lachen en babbelen en onnozel doen intussen. Dat de directrice ons op de laatste dag uit elkaar moest halen omdat ze vreesde dat het werk eronder zou leiden. Keiromantisch he?

Op de voorlaatste avond was het cocktailavond in het hotel maar het was een familiehotel dus de cocktails waren redelijk braaf en het lief dat toen nog niet mijn lief was, deed verdienstelijke pogingen om mij dronken te voeren en me vervolgens mee te krijgen naar zijn kamer. Maar ik ben goed opgevoed en niet onnozel en ik was bovenal totaal niet zat dus ik wees hem af nog voor hij me kon kussen.

Dat ik toch in mijn hoofd zat met die opdringerige Antwerpenaar bewees de redelijk slapeloze nacht die hierop volgde, en het ongelooflijk ongemakkelijke moment toen we de volgende ochtend om 6u met ons tweetjes de koffiekannen en de ontbijtbuffetten moesten gaan klaarzetten. Ik wist niet waar kruipen. Maar de rest van de ochtendshift verliep als vanouds, inclusief plagerijtjes en ik was bijna opgelucht dat hij het niet scheen te zullen opgeven. We moesten al meteen door met de middagshift maar tijdens onze pauze gingen we even naar buiten en stemde ik ermee in om na ’t werk met hem een wandelingetje te maken. We wisten allebei: nu gaat het gebeuren!

Zinal Zwitserland
Het uitzicht van op ‘ons’ bankje, drie dagen voordat het lief mijn lief werd.

Het was après-skitijd, we zaten daar helemaal alleen op dat bankje aan het einde van het dorp met zicht op niks anders dan bergen en sneeuw en toen kuste hij mij. En werd zo mijn lief. Ik denk dat het landschap daar héél veel mee te maken had. En de vlinders in mijn buik. Maar toch: ziet die bergen jong.

Tien jaar geleden had ik nooit gedacht dat we nu nog samen zouden zijn. Ik was er in het begin namelijk van overtuigd dat hij me voor de gek hield. Hij, de populaire student, in het praesidium van een studentenclub en dus het grootste deel van zijn tijd op café doorbrengend, verliefd op mij, het saaiste meisje van het hele land? Dat kon er bij mij dus echt niet in. Ik denk dat het ongeveer een jaar van eindeloos heen-en-weer-pendelen – met bus, trein, bus op weekdagen anderhalf uur onderweg – en heel veel ruziemaken heeft geduurd voor ik het begon te geloven…

liefde
Het lief en ik op het perron in Leuven. Foto gemaakt door vriendin C toen het lief bijna twee jaar mijn lief was.

En kijk. Daar zijn we dan. Het lief en ik. Ik heb nooit iemand liever gezien dan hem. En ik denk ook niet dat dat gaat veranderen. Ik voel nog altijd vlindertjes, soms zomaar, als ik hem hoor thuiskomen van zijn werk of wanneer hij me onverwachts opbelt. Wanneer zijn haar wat langer is en ik mijn vingers door zijn krullen kan halen. Wanneer hij de coolste schoenen van heel de wereld durft aandoen onder een verder saai kostuum. Wanneer hij wil gaan mee schieten met de andere gamers in zijn spelletje en heel lief om toestemming vraagt.
Wanneer hij niks koopt voor Valentijn maar me wel zomaar een bos bloemen koopt als hij eraan denkt. Wanneer we elkaar vastpakken want er is geen betere vastpak in de wereld dan de onze, hij mijn gezaag verdraagt en we eens goed kunnen roepen tegen elkaar. Wanneer hij mij duts noemt, en ik hem lief (mijn liever-dan-lief!). Wanneer we elkaar aansteken tot een vreetbui of duur uit eten gaan, omdat het kan. Wanneer ik hem ergens sta op te wachten en hem zie aankomen en me keihard moet inhouden om niet op hem af te rennen en me in zijn armen te gooien, ook al hebben we elkaar die ochtend nog gezien.
Ik zie hem nog liever wanneer hij voor de vierde dag op rij vertikt de vaatwasser leeg te maken, of me na tien jaar NOG ALTIJD NIET ten huwelijk heeft gevraagd, of met zijn modderschoenen de trap op banjert, of mijn eten als ‘bwa ça va wel’ bestempelt, wanneer hij stiekem één van MIJN Danettes pikt of te veel geld uitgeeft aan wijn.
Wanneer hij zegt dat hij me mooi vindt, nog mooier dan vroeger, ook al ben ik het nog altijd niet met hem eens. Wanneer hij gewoon wéét dat lucht bevriest op -215°C en hij me omver praat met wetenschappelijke, financiële of politieke weetjes. Wanneer hij totaal niet geïnteresseerd is in de dingen die ík weet zoals wat art nouveau is, of hoe een fazant klinkt. Wanneer ik als nieuwsmijder maar weer eens niet op de hoogte ben van wat er in de wereld gebeurt en hij me daarover moet vertellen.
Wanneer hij mijn hand vastpakt en ik de wereld aankan, wanneer hij zijn kleren weeral naast in plaats van in de wasmand deponeert (o cliché), wanneer hij lacht en er kuiltjes in zijn wangen verschijnen, wanneer hij probeert te liegen maar het hem niet lukt, wanneer hij met een totaal andere maar veel mooiere armband thuiskomt dan degene die ik ter inspiratie aanwees in de etalage (een Mr. Bean-momentje maar dan beter), wanneer we gewoon bij elkaar zijn…

Ik zie u graag lief.

 

 

 

Advertenties

Liebster Award: vijf vragen

Door GoAnnelies werd ik genomineerd voor een Liebster Award! Mijn eerste op deze blog, dus een hele eer. De bedoeling van deze award is dat je antwoordt op de vragen van de uitreiker, en dan de award doorgeeft mét een nieuwe reeks vragen, die je onderaan dit blogpostje kan terugvinden.

Zwitserland

Waar zou je graag willen staan binnen 5 jaar?

Ik herinner me deze vraag van mijn laatste sollicitatiegesprek, meer dan vier jaar geleden, en ik weet ook nog dat ik toen antwoordde dat ik hoopte over vijf jaar in het buitenland, en meer bepaald in Zwitserland te wonen. Maar de dingen veranderen en inmiddels besloten we gezellig in ons Belgenlandje te blijven.
Over vijf jaar werk ik vermoedelijk nog steeds als office manager, of dat mag ik toch hopen, en hebben we een huis gekocht mét tuin, zodat we kunnen sparen voor iets anders zoals mijn eigen zaak, wie weet. Iets met thee en (gezonde) ontbijtjes, brunches en lunches? Ik durf er niet verder over te dromen tot ik wat meer financiële vrijheid heb. En eigenlijk durf ik zoiets ook gewoon niet op mijn eentje en zou een betrouwbare partner een goed duwtje in mijn rug zijn. Anyways. Dromen hé.
Ik zou al even content zijn als ik over vijf jaar in ons huis woon en me op dit eigenste moment kan voorbereiden op mijn eerste (of misschien al tweede) moestuinseizoen daar, inclusief een serre zoals je ze in de boekskes ziet. Ja. Dromen hé!

Wat is je grootste passie?

Ik denk dat het antwoord op deze vraag al in het antwoord op de vorige vraag verscholen zat: tuinieren en bergen. Buiten zijn, met andere woorden, in de natuur. Daarom dat ik mij weleens afvraag waarom ik mezelf per se een kantoorjob wil opleggen – al is het antwoord dáárop simpel: op die manier houd ik veel tijd over voor mijn hobby’s. ’s Zomers ben ik vroeg genoeg thuis om na het werk nog een wandeling te maken door de velden en bossen in de buurt. Ik kan met de fiets naar kantoor zodat ik de dag goed kan starten met een flinke portie buitenlucht. Er blijft nog voldoende energie over om in de tuin te werken. Dat zijn de (kleine) dingen die mij gelukkig maken…

bos

Welk dier zou je voor één dag willen zijn en waarom?

Een hond, en dan net op de dag dat het liefhebbende gezin hem meeneemt op dagtocht in de Ardennen. Al die nieuwe geuren, al die spannende ontdekkingen onderweg: dat zien, ruiken en horen via de zintuigen van een hond, die daar zo in kan opgaan en van kan genieten, dat moet geweldig zijn.

Hoe kom je tot rust?

Zeer moeilijk, de laatste tijd. Ik ben weer begonnen met haken voor de televisie, dan kan ik intussen niet met één hand in de chipszak zitten en met de andere hand door Facebook scrollen. En lezen. Lezen is de beste afleiding. Ademhaling rustiger, hartslag naar beneden.

Wat is je favoriete plekje in België?

Mijn tuin, mag ik dat zeggen? Die is trouwens vrij toegankelijk dus je zou hem nog kunnen bezoeken ook. (Altijd welkom!) Iets algemener zou ik wijzen richting de Ardennen met zijn bossen, riviertjes en modderpaadjes. Een specifieke plek heb ik eigenlijk niet, als in “hier zou ik een paar uur op een bankje met een boek kunnen doorbrengen en genieten van het uitzicht”. Ik heb zo mijn favoriete wandelroutes door mijn favoriete bossen in de buurt.
Als ik een lijn moet trekken dan denk ik dus een plek met veel groen en weinig mensen.

samentuin

En omdat er nooit genoeg leestips worden doorgegeven: wat is je favoriete boek aller tijden?

Ik heb heel veel gelezen in verschillende genres maar als iemand mij deze vraag stelt, antwoord ik al meer dan vijftien jaar lang: De regenboog heeft maar acht kleuren van Peter Pohl, het verhaal van de kleine Heinrich (Henrik in zijn nieuwe land) die vriendjes probeert te maken op de nieuwe school maar telkens op vrij schokkende wijze het deksel op de neus krijgt. Het is hartverscheurend en volgens mij het enige boek dat ik al meer dan drie keer heb gelezen. Nu is het alweer een tijdje geleden, omdat ik schrik heb dat ik het niet meer zo mooi ga vinden als vroeger. Dat ik ooit Zweeds wou leren (lezen) om de niet-vertaalde vervolgboeken te lezen, zegt genoeg over mijn liefde voor de boeken van Peter Pohl zeker?

De genomineerden zijn…

Hierbij nomineer ik graag Miss Pixie (omdat ze zo’n bezige en creatieve bij is), Fiekefatjerietjes (omdat haar hobby’s o.a. koken en lezen zijn, en ze daar dus ook over blogt), Haaike (omdat zij zoveel uitdagingen durft aangaan), Christa (omdat ze een toffe madam is) en Nina (omdat ze zo’n straffe madam is), in de hoop dat ze niet al voor een award zijn genomineerd.

  • Mocht je eender waar ter wereld kunnen wonen, welke plek zou je dan kiezen?
  • Stel dat je morgen op pensioen mag, wat zou je doen met alle vrijgekomen tijd?
  • Hoe groot is jouw tuin (of balkon) en hoe is hij ingericht?
  • Hoeveel boeken heb je in huis – romans en non-fictie – en welk daarvan is je absolute favoriet?
  • Hoe maak jij je favoriete slaatje klaar?

Iedereen mag trouwens de vragen beantwoorden! Benieuwd naar jullie antwoorden…

Tournée Minérale: de afloop

Ik deed in februari mee aan Tournée Minérale, omdat ik eens wou testen hoe mijn lijf zich zou gaan gedragen zonder alcohol, en tegelijk hoe de maatschappij of dan toch de mensen rondom mij staan tegenover iemand die niet drinkt op sociale gelegenheden.

Vier weken geen alcohol: het effect op mijn lichaam

  • Beter slapen? Niet per se want ik had een gigantische insomnia-aanval die een paar nachten aansleepte. Daarna lag mijn slaapgemiddelde plots verrassend hoger. Maar of dat met alcohol, of meer lichaamsbeweging, of nog andere facturen te maken heeft?
  • Meer energie? Jawel, maar dat wijt ik eerder aan de vitamine D-kuur die ik begin februari opstartte.
  • Geld uitsparen? Dat wel: een etentje op restaurant zónder aangepaste wijnen komt vanzelfsprekend goedkoper uit. En het eten was even lekker.
  • Gezond gewicht? Ik dácht het niet. De weegschaal duidde eind februari mijn zwaarste gewicht in vier jaar aan. Zeer pijnlijk. (Al heeft dat niks met geen alcohol, maar alles met vreetbuien te maken.)
  • Een stralende huid? Absoluut niet. Februari is sowieso de vreselijkste maand voor mijn huid: ik ben gewoon een spook aan het einde van de winter. Laat dat lentezonnetje mijn sproeten maar rap tevoorschijn toveren!
  • Meer tijd, want geen kater? Sowieso dronk ik voordien nog zelden zoveel dat ik er effectief van moest herstellen de dag nadien. Ik ken mezelf intussen goed genoeg en dat extra glas wijn is het afzien de dag nadien écht niet waard.

Dus helaas weinig fysiek effect ondervonden. Ik vermoed omdat ik door de band genomen maar zelden alcohol drink: doorheen de week zo goed als niets, en in het weekend eens een glaasje of twee, drie. Dat is niet iets dat snel zal veranderen en dat hoeft ook niet, lijkt me.

IMG_20180203_120312
Een lekkere en redelijk suikervrije limonade met framboos en munt bij Charlie’s in Antwerpen.

Vier weken geen alcohol: de moeilijkheden

Het was niet altijd even simpel. We gingen drie keer op restaurant en vooral die keer aan het einde van een drukke werkweek wilde ik er keihard de brui aan geven en Apérol Spritz bestellen maar toen dacht ik: “Leen kind, het is nog maar een week, bijt op uw tanden, ge kunt dit.” En jawel: ook op water heb ik de avond overleefd. Het moet zijn omdat het eten érg lekker was, quoi.
Neen, serieus: waarom zou je een glas ‘nodig’ hebben, of überhaupt ‘verdiend’? Dat is verkeerd denken, want je móet helemaal niets. Alcohol als ‘beloning’ of ‘traktatie’ is zo ingeburgerd, niet alleen in onze maatschappij maar ook in mijn hoofd; eigenlijk is dat toch heel vreemd?
En ik ben ervan overtuigd dat ik net dankzij die fles water de avond frisser ben doorgekomen dan wanneer ik toch was gezwicht voor wijn.

Bij het aperitief had ik het bij zo’n restaurantbezoekje dus het moeilijkst: geen glaasje bubbels mogen bestellen, het deed pijn. Wijn onder het eten miste ik minder, omdat ik sowieso gewend ben water te drinken en af en toe eens van een glas te nippen, meer niet. Maar bubbels, mmm, ik drink dat graag. Sommige restaurants bieden leuke niet-alcoholische drankjes aan, maar in de meeste gevallen gaat het om veredelde limonades en eerlijk: dan drink ik nog liever gewoon water.

Er was die keer dat we naar een wijnbar gingen en het lief een glas dronk, waar ik enkel aan mocht ruiken – een Duitse pinot noir – ook toen had ik het efkes heel moeilijk want pinot noir en ik… mmmm.

Alleszins was er niemand die me erop heeft aangesproken dat ik niet dronk; er waren echter ook geen feestjes waarop ik het kon uittesten, dus dat is wel jammer. Ik verwacht trouwens niet dat mensen bij wie ik op bezoek ga niet-alcoholische cocktails uit hun mouw gaan schudden, of dat ze héél raar zouden opkijken van een Leen die een glas bubbels afslaat, dus ja. Op sociaal vlak loopt het experiment met een sisser af.

Na Tournée Minérale

Op donderdag 1 maart heb ik na het werk een fles champagne opengetrokken, en daar heb ik drie avonden van gedronken. Want dat had ik toch wel verdiend zeker na de flinke geheelonthouding? Plus dan was er het verjaardagsfeestje van mijn zus waar er een lekker (straf) kruidendrankje werd geschonken. Vier dagen op rij een paar glazen alcohol, het zal wel zijn dat ge dat voelt na vier weken niks.
En dat is dus het gekke: hoe afschuwelijk ‘licht in het hoofd’ eigenlijk aanvoelt. Ik verlies niet graag de controle, ik geef dat toe. Vrijdagavond werd ik na één glas bubbels zo fuzzy dat ik wel in de zetel in slaap had kunnen vallen. Bah.

Ik las hoe andere mensen dat ervaarden, een tijdje geen alcohol. En stilletjesaan begon het mij te dagen. Ik besef dat het fout is om te denken dat je

  • moet drinken omdat iedereen nu eenmaal drinkt en ze je anders scheef gaan bekijken;
  • moet drinken omdat je daar anders maar zielig zit met je glas water tussen alle alcoholdrinkers;
  • moet drinken omdat je het verdiend hebt na een lange werkdag
  • moet drinken om jezelf te belonen.

Integendeel – en dat geldt eigenlijk voor alle voedsel en drank! We leven nog steeds in een vrij land waar je absoluut niet moet doen wat (jij denkt dat) anderen zeggen dat je moet doen. Ik ga er dus beter op letten dat ik niet drink ‘om te drinken’ maar enkel als het mij smaakt. Zoals een goed glas champagne of pinot noir dus. *snob* Alcohol omdat ik het verdiend heb? Niet meer! Mijn lijf verdient gezond voedsel, geen drugs…

Daarnaast mist deze campagne mijns inziens een beetje zijn doel: mensen die écht gebaat zouden zijn met minder alcohol, zijn de mensen die van zichzelf vinden dat er geen probleem is en dus al zeker niet gaan meedoen aan deze uitdaging… Hoewel ik hoop dat net dankzij Tournée Minéral een alcoholprobleem bespreekbaarder kan worden, en minder een taboe (want dat is het helaas vaak nog steeds). En dat men dus sneller hulp gaat zoeken wanneer nodig.

Hoe zit het met jouw alcoholverbruik?

#elklijfeenschoonlijf – maar niet dat van mij

Het was influencer Matti die deze hashtag het leven inriep. Zij kwam tijdens een Amerika-reis ettelijke kilo’s zwaarder terug en photoshopte sindsdien al haar Instagram-foto’s. Tot ze daar plots genoeg van had, want waarom moet je je anders voordoen dan je bent? #elklijfeenschoonlijf was geboren en meerdere mensen volgden haar voorbeeld door op social media een foto van zichzelf mét alle flaws en imperfecties te tonen.

Zoveel onzekere mensen, ik keek de ogen uit mijn hoofd: “Moest ik zo’n lijf hebben, ik zou dansend door het leven gaan”, dacht ik geregeld tijdens het scrollen.
En of ik zélf een foto in bikini zou durven posten? Ik dacht het niet! Ten eerste omdat ik niet meer pas in mijn bikini (en er zelfs nog niet over kan dénken om een nieuwe te kopen). Ten tweede omdat ik totaal nog niet klaar ben om mijn lijf een schoon lijf te vinden. Voilà.

Deze hashtag gaat over jezelf accepteren zoals je bent, over je niks meer aantrekken van wat andere mensen daarvan zouden kunnen denken, over je goed voelen in je vel. De enige die jou in de put kan duwen, ben je zelf. En ik ben heel hard bezig om mijzelf levend te begraven in zelfverwijten, onzekerheden en vooral tonnen suikers en vetten.

Zelfliefde: heel wat Vlaamse blogmama’s schreven er al over. Ik las onder andere over de trots dat hun lichaam toch maar mooi een baby op de wereld had weten te zetten. Zelfs dát heb ik niet (want enige kinderwens is bij mij afwezig). Wat is mijn lijf eigenlijk waard?
Mijn relatie met mijn lijf is er niet op gebeterd sinds het mij vorig jaar zó in de steek liet: ik was constant moe en compleet uitgeput na zelfs de kleinste fysieke inspanning; ik moest dutjes inlassen om er weer enigszins bovenop te raken. Ook nu nog voel ik dat na een wandeling of een looprondje: dat ik moet gaan liggen of op zijn minst een tijdje gaan zitten, daar waar ik vroeger de wereld aankon. (Of zou dat meer met de leeftijd te maken hebben? Zo fit en jong als tien jaar geleden zullen we nooit meer worden natuurlijk.) Om nog maar te zwijgen van mijn rug die blijft pijn doen. Ik voel mij soms een oud menske – wat ben ik, 81 in plaats van 31?

En ik zie mezelf uitdijen. Mijn kleren zitten strakker, leggen de nadruk op de verkeerde plaatsen. Mijn zelfbeeld keldert, want ik ben nooit een Instagram-babe geweest en ik heb bijna 22 jaar lang gedacht dat ik nooit of te nimmer van straat zou geraken want geen enkele man zou mij ooit aantrekkelijk genoeg vinden. Het lief ontmoeten heeft mijn eigenwaarde doen stijgen; met momenten, wanneer mijn gezicht zijn winterbleekheid kwijt is en de sproeten daar zijn en mijn haar voor een keer goed ligt – pakt drie keer op een jaar dus – durf ik mezelf in de spiegel aankijken en zeggen: “Awel Leen kind, ge ziet er goed uit vandaag!”
Verder mijd ik spiegels eigenlijk. De reden dat wij nog geen deftige staande spiegel hebben aangeschaft? Ik hoef daar niet in te kijken om te weten dat ik een buikje heb, dikke bovenbenen en veel te kleine borsten. Daar wil ik niet dagelijks mee geconfronteerd moeten worden, dankuwel.

De verhalen die je dankzij #elklijfeenschoonlijf ziet passeren, over huidziektes en anorexia of gewoon zijn wie je bent, doen mij nog meer in mijn schulp kruipen: wat hebt gij eigenlijk te klagen mens? Of behoor ik toch niet stiekem ook tot de eetstoornis-categorie?

Ik voel mij niet goed in mijn vel. Dat was voor de burn-out al zo, en dat is er nu zeker niet op gebeterd. Ik heb gefaald, want bijna één jaar later worstel ik nog steeds met mijn grenzen. Weet ik nog steeds niet wat ik kan, en wat niet. Kan ik me nog steeds niet neerleggen bij het feit: niemand is gelijk, iedereen denkt voelt leeft is anders. En gij, gij denkt te veel na. Vriendinnen die bezig zijn met gewicht verliezen en een gezonde levensstijl, soms is daarmee geconfronteerd worden – en dus met mijn eigen hoogst ongezonde gedrag – genoeg om me over het randje te duwen en me op de Ben & Jerry’s te storten.

Want daarom stort ik mij op eten. Dat is al zo van in het middelbaar, maar toen was er nog ouderlijke controle. Nochtans ga ik me niet beter voelen door me vol te proppen, welnee integendeel. De suiker geeft mij een high die slechts van korte duur is en daarna zoeft het razendsnel richting “Godverdomme hebt gij nu geen zelfcontrole, gij onnozel vet varken” waarna ik nog maar een zak chips opentrek want ja, het leed is nu toch geleden, morgen een nieuwe dag. Eten was vroeger mijn manier om met de storm in mijn binnenste om te gaan, om het zwarte gat op te vullen dat mij anders zou verzwelgen. En nu, nu lijkt de miniemste tegenslag al genoeg om het koekjesrek van het buurtwinkeltje te gaan plunderen. Eten doet me alles even vergeten, weet ge.

Het is een vicieuze cirkel. Ik voel mij niet goed in mijn lijf, dus ik eet, dus ik verdik en zie mijn lijf nog minder graag, dus ik eet nog wat méér.

Dat was het. Ik dacht: ik moet dit kwijt, ergens, en waar beter dan op de blog? Het is scary om me zo open te stellen en dit op het www te gooien, en durf ik wel op ‘publiceren’ klikken? Maar ik vermoed dat er bitter weinig vrouwen (of mannen) echt volledig content zijn met hun lijf. Dat er nog mensen zijn die geen al te goede relatie hebben (gehad) met eten. Dat ik niet alleen sta in mijn onzekerheden en mijn gebrek aan zelfliefde. En ik ga eraan werken, beloofd.

Weekmenu #6 februari

We zijn begonnen aan een diepvriesoffensief – een poging om de ettelijke kilo’s oogst uit de tuin van vorig jaar erdoor te draaien, nu het nieuwe seizoen voor de deur staat. Niet verschieten als er dus de komende weken heel wat gerechten zónder seizoensgroenten op onze weekmenu verschijnen.

We aten elf keer vegetarisch en twee keer volledig plantaardig, wat nét niet de helft is van de maand is.

Het kookboek van de maand was overduidelijk Honger! van Mme Zsazsa, dat ik intussen in deze blogpost de hemel in prees.

Weekmenu februari week 1

  • vastendag: havermoutpap met fruit, en erwtensoep.
  • risotto met geroosterde pompoen en gebakken champignons.
  • ‘frikadellen met krieken’ ofte gehaktballetjes met krieken (verse uit de diepvries voor mij, en die uit een pot voor het lief).
  • vastendag: havermoutpap met fruit, en pompoensoep.
  • frietjes van ’t frietkot omdat het al zo lang geleden was.
  • de chipsschotel van Mme. Zsazsa (recept uit Honger!): tortillachips, gemalen kaas, zure room en een tomatensausje met paprika en courgette (uit de diepvries). To die for mannekes.
  • pasta met geroosterde courgetteblokjes (ook weer uit de diepvries – heb ik al gezegd dat er nog heel véél courgette in de diepvries zit?), spekblokjes, zachte geitenkaas en rode ui.
weekmenu
Onder de chips zitten nog best wel wat groentjes verstopt, kzweerhetu.

Weekmenu februari week 2

  • rijst met fishsticks
  • pannenkoeken in Het Ouderlijk Huis voor ‘vetten dinsdag’
  • puree van pastinaak en prei met rundsburger en kippenburger
  • komen eten bij vrienden: pulled beef met wraps of taco’s, zure room, tomaatjes en kaas (naar dit recept)
  • entrecôte met frietjes van rode biet (uit de tuin), pastinaak en zoete aardappel
  • winterlasagne met geroosterde pompoen, gebakken champignons, blauwe kaas en mozzarella, en gestoofd witloof en spinazie (recept uit Honger!, p71)
  • restje van gisteren
weekmenu
Pasta met courgetteblokjes. Zei ik al dat er nog wel een kilo of tien aan courgetteblokjes in de diepvrees steekt?

Weekmenu februari week 3

  • spaghettisaus met squetti (restjes uit de diepvries)
  • risotto op rozen, met bloemkool (uit de tuin), knolselder en pastinaak (recept uit Honger!, p124)
  • biryani, een ovenschotel met wortelen, erwten, patatten en rijst, met een sausje van Griekse yoghurt en mango (recept uit Honger!, p138)
  • uit eten met de schoonfamilie bij La Divina Commedia: voorgerecht met burrata en romanesco, hoofdgerecht tortelloni gevuld met pompoen
  • puree van knolselder en pastinaak met hamburgers
  • pasta met venkel (uit de tuin) & citroen (recept uit Honger!, p59)
weekmenu
Pasta met venkel. Ik plant komend seizoen mijn tuin vól met venkel, ’t is beslist.

Weekmenu februari week 4

  • diepvriespizza
  • frietjes van het frietkot
  • komen eten: chili sin carne met guacamole, Doritos, zure room en mangosalsa (recept uit Honger!, p220)
  • restjesdag: kipblokjes met tomatensaus en courgette, zure room, mangosalsa en gemalen kaas
  • weeral pizza – het was duidelijk niet zo’n goede week
  • rode kool met gehaktballetjes en zelfgemaakte appelmoes
  • spaghetti met tonijn, courgette (uit de diepvries) en wortel met tomatensaus (door het lief!)
weekmenu
Rode kool met appelspijs en gehaktballetjes. Need I say more?

En wat at jij dat megalekker was?

Goede voornemens 2018: update #1

Om te vermijden dat mijn goede voornemens zomaar verwateren, zal ik om de twee maanden een kleine update plaatsen en mezelf aanmoedigen. De volledige lijst vind je hier.

Een gezonde geest

Ik was héél voorzichtig toen ik deze rubriek aanmaakte, want ik had en heb geen idee wat ik het komende jaar meer of beter zou aankunnen dan het voorbije jaar. De nasleep van de burn-out laat zich bij momenten voelen en het blijft dus erg belangrijk daarmee rekening te houden.

dagboekschrijven

Dagboekschrijven

Ik deed het de voorbije weken verrassend veel: de teller staat op tien stukjes. En het is niet al kommer en kwel, want dat was het in 2017 wél wanneer ik terugblader: ik schreef zelden, enkel op de momenten waarop ik het echt nódig had, waardoor het lijkt of het een rotjaar was. Dat wil ik voor 2018 wel anders zien, realistischer; al wordt de toon pas in stukje 9 positiever, wanneer ik eindelijk eens over iets leuks vertel. Te vaak heb ik immers het gevoel dat ik de leuke dingen al genoeg deel op social media of de blog, maar daar gaan de herinneringen ten onder tussen alle andere updates en informatie… Dus dat is wel jammer en nog een werkpuntje.

26 weekends voor mezelf houden

Na de drukte van afgelopen herfst en de feestdagen kreeg dit puntje mijn hoogste prioriteit. Maar na enkele superrustige weken in februari, waardoor de teller ‘twee-vrije-dagen-op-rij’ reeds op 7/8 staat, ben ik alle rust eigenlijk helemaal beu. Hoog tijd dat het moestuinseizoen kan starten zodat ik mijn zondagen aan wrieten in de grond kan spenderen, in plaats van liggen vegeteren in mijn zetel 🙂
Ik besefte trouwens dat er twee dingen veranderd zijn t.o.v. van vorig jaar: we hebben een poetshulp, waardoor er makkelijk een halve dag per weekend vrijkomt, en ik kan strenger waken over mijn agenda, waardoor ik niet meer alles volprop. Ik zie de toekomst dus al wat rooskleuriger, want vorige zomer was écht te druk.

52 boeken lezen

Ik ben bezig in nummer 14 en nummer 15. Dankzij die zeven lege weekends gaat het erg vlot!

goede voornemens

Opruimproject

Mijn verveling was nog niet groot genoeg om hiermee aan de slag te gaan. Enkel de kleerkast van het lief werd aangepakt, waaruit bleek dat hij verdorie meer kleren heeft dan ik, en ik hoop dat de mijne binnenkort ook aan de beurt is. En mijn boekenkasten… Ik ben ervoor gaan staan, heb een paar titels bekeken, beseft hoe graag ik die drie kasten vol boeken eigenlijk zie, en ik heb mij omgedraaid en ben gaan lezen. Ahum.

Omdat we zo dus geen stap vooruit geraken, heb ik een lijstje gemaakt met projecten waarvan ik er elke maand één ga aanpakken:

  • badkamer (juli)
  • kamerplanten: de Grote Verpottingsronde (maart)
  • moestuin (mei-juni, want na de Ijsheiligen ga ik mijn handen daar enkele weken mee vol hebben)
  • mijn kleerkast (april)
  • ons terras (april)
  • living (dvd’s, cd’s, decoratiespullen) (augustus)
  • kookboeken en reisgidsen (september)
  • boekenkasten (december, jaja, zo lang mogelijk uitstellen)
  • fotoalbums (ook december; het gaat een drukke kerstvakantie worden!)
  • tuingerief (bij voorkeur in november, als het seizoen erop zit, maar het gaat dan te druk worden, dus vermoedelijk ook weer december)

… in een gezond lichaam

1200 km fietsen

De laatste twee weken van februari heb ik er de brui aan gegeven. Ik was uitgeschoven op een ijsplek en sindsdien moet ik van dat vriesweer niks meer hebben, ik geef dat toe. Eén week winter is leuk, daarna mag het gerust weer een graad of tien worden, danku. Verder heb ik mij wel braaf door weer en wind naar het werk gepeddeld, en dat was goed voor 219km. (Ter vergelijking: in 2017 was dat nu nog maar 123km.)

500km wandelen/lopen

Ik weet nog steeds niet of dat lopen nog wel iets gaat worden want ondanks de opbeurende woorden van de kinesist “dat er structureel niets mis is” en dat ik “zeker moet blijven lopen”, blijft mijn rug tegenwerken. Vandaar dat we hier stranden op 13km. Gewandeld werd er 53.5km, ook beter dan in 2017. Ik wandel sinds kort al eens onder mijn middagpauze, en dat was in februari goed voor 16km. Ook niet slecht hé!

goede voornemens

10.000 stappen

Sinds ik mijn nieuwe Fitbit heb, doe ik veel minder stappen op een dag dan vroeger. Ik kom maar zelden aan die begeerde 10K. Wanneer ik met de fiets ga, wordt dit niet meer geteld als stappen – bij mijn oude Fitbit was dat wél nog het geval – waardoor ik overdag keihard mijn best moet doen om een paar duizend stappen bij elkaar te sprokkelen. Zeker nu ik geen kilometers meer loop, is het niet gemakkelijk! In januari zat het gemiddelde op 7.601 stappen per dag, in februari steeg dat naar 9.255 omdat ik er effectief op begon te letten.

BMI <25

Dit puntje heb ik er pas onlangs aan toegevoegd: ik wil gezonder zijn. Doordat ik niet meer loop, kwam ik wel wat kilootjes bij, al was dat niet enkel van het niet-sporten op zich, maar ook van (andere) frustraties. (Hallo vreetbuien!) Zonder mijn gewicht per se te willen vermelden – want ik weet dat dat voor sommigen juist een droomgewicht is en ik wil nu geen discussie over ‘een maatje meer is ook mooi’, want het gaat mij niet zozeer om mijn overgewicht, wél over mijn gezondheid – mijn BMI zit nu op 27.5 en om een gezond BMI (<25) te bekomen, moet ik 7-8 kg kwijtraken. Maar vooral, vooral, wil ik van mijn vreetaanvallen af, want die vergiftigen mijn lijf.
De voorbije weken slaagde ik er niet in om dit getal naar beneden te krijgen, maar alleszins ben ik me bewust van het probleem en wil ik er nu aan werken verdorie.

goede voornemens

…in een gezondere wereld

Alles duurzaam kopen

Ondanks mijn voornemen om vooral niets te kopen dat ik niet per se nodig heb, werden er tóch heel wat spullen gekocht, en niet altijd even duurzaam (in het rood). Ziehier:

  1. Rode enkellaarsjes van Neosens
  2. Twee potjes nagellak van Nailmatic (in één verpakking dus het telt voor mij als één stuk)
  3. Dit is een goede gids voor een duurzame lifestyle (grappig dat ik iets moet kopen om net duurzamer door het leven te leren gaan)
  4. Trotter Berlijn (want probeer maar eens een reisgids uit de bib te pakken te krijgen op het juiste moment) > niet erg duurzaam, maar het hele gebeuren ‘citytrip met een vliegtuig’ is al niet duurzaam te noemen.
  5. Time to Momo Berlijn, want één reisgids is niet genoeg. Ahum.
  6. Een yogamat bij lavendermoon.be, een spiksplinternieuwe Belgische yogawebshop. Ik zocht al een tijdje een nieuwe, want mijn huidig matje is aan het verslijten. De yogamatten van Yoga Design Lab worden gemaakt uit duurzame materialen, zoals natuurlijk rubber (al heb ik daar mijn bedenkingen bij) en gerecycleerde PET-flessen (wat ik dan weer geweldig vind). De inkt die wordt gebruikt is watergebaseerd. En omygod het was liefde op het eerste zicht want moet je die kleuren zien!
  7. Plantjes. Vier stuks. Schaamte! Ter mijner verdediging wil ik nog zeggen dat zowel de clusia als de aglaonema bekend staan om hun luchtzuiverende kwaliteiten, en dat ze geteeld worden door Ogreen Champ, die zo’n beetje de instelling ‘hoe meer plantjes in huis hoe beter’ hanteren. Het nadeel is dat de plantjes in kartonnen potjes komen, wat zogezegd beter is dan plastic maar weinig houdbaar; op termijn zal ik ze alsnog moeten verpotten naar plastic potjes. De derde plant, een alocasia, zit evenmin in een plastic potje. Deze drie kocht ik bij Harvest Club, de allerleukste duurzame winkel van Leuven. De vierde plant is een mini-Elvis uit Dille & Kamille.
  8. Een pepermolen. Ik had er twee, maar beiden maalden to-taal niet meer goed. Ik heb even gezocht naar een ‘duurzaam’ model, maar koos uiteindelijk voor een Peugeot, omdat dat toch beschouwd wordt als het beste pepermolenmerk, dus ik hoop dat de molen een jaar of twintig meegaat, voilà.
  9. Nóg twee plantjes. Ik moest een plantje gaan kopen voor de zus, en zag er toen twee staan die ik ook mooi vond dus. Ja. Het lief heeft vooralsnog niet door dat ‘de familie’ weer is uitgebreid…

crazyplantlady

Geen boeken kopen en mijn te-lezen kast inkrimpen

Dát is wél gelukt: ik las reeds zes boeken van de lijst: nummer 1, 2, 40, 39, 38 en 37, en nummer 3 ben ik in bezig (en gaat niet zo rap uit zijn, met z’n +700 bladzijden). Van die zes gaan er al zeker drie weg. Ziet eens hoe goed ik aan het minimaliseren ben?!

En u? Hoe staat het met uw goede voornemens?

 

 

 

 

Gelezen #11

Dankzij de vele rustige weekends van deze wintermaanden las ik dit jaar al behoorlijk veel. Hoog tijd om alvast een eerste stapeltje van die gelezen boeken met jullie te delen! Zeven stuks, alstublieft:

De volledige reviews vind je in mijn Leeshutje, of je kan me volgen op Goodreads.

Gelezen romans

Op dit uur van de dag – Hedda Martens 2*

Philip is een gewoontedier, gehecht aan zijn dagdagelijkse rituelen, maar hij heeft een backupplan wanneer de eentonigheid doorbroken dreigt te worden en zijn leven langzaam uit elkaar valt.
Een betrekkelijk saaie maar dunne roman die ik niet zou hebben uitgelezen als ik niet verkeerdelijk had gedacht dat het op de blufboekenlijst stond en dus op het einde van de rit wél de moeite waard zou blijken te zijn, maar dat was het dus helaas niet. Ik mocht het hoofdpersonage wel, vandaar toch twee sterren.

Op dit uur van de dag

De lijst van al mijn wensen – Grégoire Delacourt 2*

Jocelyne is een eenvoudige getrouwde vrouw in een klein Frans stadje met een bijna-failliet fourniturenwinkeltje, die het groot lot wint en vervolgens een gans boek lang mijmert over wat ze met het geld zal doen, en hoe ze het aan haar echtgenoot zal vertellen. Die er vervolgens – spoiler! – met het geld vandoor gaat wanneer hij per ongeluk de cheque vindt.
Een overbodig boek. Ja, soms heb ik dat gevoel: dit boek had helemaal niet geschreven hoeven te worden. De wereld zou niks missen.

The Atomic Weight of Love – Elizabeth J. Church 3*

Meridian is gepassioneerd door vogels en vastbesloten ornitholoog te worden, wanneer de liefde op haar pad komt en ze besluit haar veel oudere echtgenoot naar New Mexico te volgen, waar ook na de Tweede Wereldoorlog nog nucleaire onderzoeken worden uitgevoerd. Ze slijt haar dagen met… niets eigenlijk, want ze wil geen kinderen – het enige over haar leven waar ze voet bij stuk houdt. En neemt dan maar een minnaar.
Maar er zit meer achter, achter dit. Het is het verhaal van een vrouw die op zoek is naar zichzelf in de woelige jaren in de jaren ’50 en ’60 en nog gelooft in de geloftes van het huwelijk en liefde, voor anderen maar ook voor jezelf. Een onverwacht mooie roman, die me tot het einde geboeid wist te houden hoewel hij niet altijd even vlot las door de sprongen in de tijd.

the atomic weight of love

Grijze zielen – Philippe Claudel 3*

In een Frans dorpje vlak bij het front wordt tijdens de Eerste Wereldoorlog een meisje vermoord teruggevonden, maar na het aanduiden van een zondebok wordt de misdaad in de doofpot gestopt, tot jaren later een politieman, die niets meer te verliezen heeft, vastbesloten op zoek gaat naar de waarheid in zijn geheugen en in zijn verleden.
Claudel verweeft hier verschillende verhaallijnen met elkaar, die echter geen van allen serieus worden uitgediept, waardoor het hele verhaal wat aan de oppervlakte blijft. Van mij had het boek gerust dikker en uitgebreider mogen zijn.

De levens van anderen – Neel Mukherjee 3*

Tijdens de jaren ’60 komen de levens van de familie Gosh op een kantelmoment: de oudste kleinzoon verdwijnt, vermoedelijk om de revolutie een handje te helpen, en intussen valt zijn familie uit elkaar terwijl hun vermogen zienderogen wegsmelt.
Dankzij de zeer langdradige stukken over politiek en wiskunde, de vele Indische namen met hun bijnamen en achtervoegsels waaraan het serieus wennen is, de sprongen in de tijd (zoweel vooruit als achteruit) en het voortdurend wisselen van vertelstandpunt, is dit geen boek waar je doorheen vliegt. Er zit bovendien veel haat en duisternis en onrecht in het verhaal. Toch zal net dat gevoel me bijblijven.

Gelezen detectives

De vrouw van Zagreb – Philip Kerr 4*

Bernie is een Berlijnse politieman tijdens de Tweede Wereldoorlog, die er door Goebbels himself op uit wordt gestuurd om iemand te gaan zoeken in Zagreb.
Het zijn de setting en de fijne humor die doorheen het verhaal geweven wordt, die deze detective uniek maken. Naar het schijnt is het een hele serie, dus ik ga er vermoedelijk nog wel een deel van lezen!

de vrouw van zagreb

Gelezen blufboeken

De slag om de Blauwbrug – A.F.Th van der Heijden (De Tandeloze Tijd #1) 2*

In deze proloog van de nog steeds niet afgewerkte reeks De Tandeloze Tijd leren we het hoofdpersonage Albert Egberts kennen tijdens zijn dwalen door Amsterdam, op de dag waarop de nieuwe koningin wordt gekroond, een gelegenheid die het volk te baat neemt om te protesteren tegen de hoge werkloosheid en woningnood, wat ontaardt in een gevecht tussen de betogers en de politie. Een strijd waarin Albert Egbert per toevalig middenin verzeild raakt.
Het is nog niet helemaal duidelijk waar van der Heijden naartoe wil, noch met dit boek op zich als met de reeks in zijn geheel, dus ik ben (voorzichtig) benieuwd naar het vervolg, dat hier intussen klaarligt.

Welk niet te missen boek las jij onlangs?

 

 

Kookboek: Honger! Gewoon lekker eten uit de keuken & moestuin van Mme Zsazsa

Mme Zsazsa & ‘Honger!’

Blogster Mme Zsazsa schreef al een moestuinboek (waar naar ’t schijnt ook recepten in zitten) en een naaiboek Allemaal rokjes dat een keer in mijn kast beland is omdat ik zou gaan naaien (misschien in een volgend leven…)
Over Honger! waren de weken voor de publicatie zoveel enthousiaste kritieken te lezen van de test-bloggers, en toch rende ik niet meteen naar de winkel omdat: “Ja maar da’s allemaal vegetarisch. En ik heb al zoveel vegetarische boeken. En dat gaat saai en eentonig zijn. En ik doe niet mee met hypes.” Onbegrijpelijk en schandalig, ik weet het, en ik kom bij deze op ieder van die gedachten terug: dit kookboek is fantastisch en een must in iedere keuken. Ja, ook in die van u! Echt. Ik ga jullie overtuigen door de gerechten te tonen die ik maakte.

Pas op want ik garandeer u dat ge honger gaat krijgen en meteen naar de boekhandel wilt stormen.

review kookboek Honger van Mme Zsazsa

Honger: het kookboek

Mag ik zeggen dat ik strontjaloers ben op Mme Zsazsa haar serre, waarvan een foto op de binnenkaft prijkt? Los van die serrefoto, is ook de rest van het boek prachtig vormgegeven: veel kleur, toffe tekeningen en mooie foto’s van gerechten die aanzetten tot eten. De vrolijk gele rug zorgt ervoor dat ik het boek makkelijk terugvind tussen mijn andere kookboeken. Kortom: alleen al door de lay-out ben ik fan.
Het boek is ingedeeld op twee manieren. Enerzijds per categorie: pasta, granen & rijst, groenten, en peulen. Anderzijds vind je een overzicht van de recepten per seizoen en dat is, zeker voor de moestuiniers onder ons, enorm handig. Ik begon, na de aanschaf in november vorig jaar, met het aanduiden van alle recepten voor herfst en winter die ik wou maken en dat waren er belachelijk veel.

kookboek Honger van Mme Zsazsa

Honger: de recepten

Er staan enkel hoofdgerechten in dit boek. Bij bijna elk recept zit een variant voor veganisten, een idee voor een bijgerecht, eventueel extra groenten en soms wat je met een restje nog kan bewerkstelligen. Op die manier zitten er eigenlijk soms vier verschillende gerechten verstopt in één recept. Je krijgt dus waar voor je geld, quoi. En de geweldige schrijfstijl van Mme Zsazsa zit gratis inbegrepen.

Winterlasagne p71

Geef mij pompoen en geef mij kaas en ik ben content. Giet er dan nog bechamelsaus over en leg er lasagnevellen tussen, en mijn dag kan niet meer stuk. In het originele recept zitten enkel pompoenen, maar als extra groenten voegde ik spinazie, gestoofd witloof en gebakken champignons toe.

kookboek Honger van Mme Zsazsa

Hemelse prei met gnocchi p78

Gnocchi, prei, room en kaas: meer heb je soms niet nodig om een snel én lekker gerecht op tafel te toveren. Al moet ik toegeven dat ik de prei snel gestoofd heb in plaats van langzaam want als ik honger heb, heb ik honger.

Verdronken pompoen p82

OMYGOD mijn favoriet gerecht uit het boek. Pompoen (jaja daar zijn we weer), pasta en een geitenkaasroomsausje. Ik wil dit élke dag eten.

Risotto op rozen p124

Basically is dit risotto met bloemkool. Ik deed er nog knolselder en pastinaak bij, en maakte de risotto klaar zoals ik dat feitelijk altijd doe (maar veel verschil is er niet behalve dan dat ik geen witte wijn gebruik), en ik miste nog iets ‘extra’, zoals champignons.

Biryani p138

Een rijstschotel met kruiden als gember, koriander en kaneel, die best wel veel werk vraagt: bijna twee uur, inclusief oventijd. Daar had ik mij serieus aan mispakt. De schotel an sich vond ik vrij ‘droog’ – het is immers rijst met groenten – maar de gebakken ajuinen, waarvan ik dacht “eikes zoveel ajuin!” maakten veel goed, ja het hadden er zelfs meer mogen zijn!, en met het lekkere sausje van Griekse yoghurt en stukjes mango erbij was het gerecht wél af. En zo smulden we er twee dagen van.

kookboek Honger van Mme Zsazsa

kookboek Honger van Mme Zsazsa

De chipsschotel p171

Ik kan me voorstellen dat dit gerecht populair is bij kinderen, want chips op uw bord, hoe graaf is dat? Ik maakte hem – zoals geopperd in het boek – als een soort lasagne met zowel op de bodem als bovenaan doritos met gemalen kaas erover. De saus bevat zoveel groenten dat je je niet schuldig hoeft te voelen: dit is een toppertje.

kookboek Honger van Mme Zsazsa

Ribollita p180

Deze maaltijdsoep is het enige gerecht dat ik tot nu toe klaarmaakte, dat tegensloeg. Er zitten droogbonen in, wat het voor mij soms te droog maakte – ik ben niet zo’n fan van die bonen als er te veel in een gerecht zitten – een eerlijk, ik miste iets extra. Pas toen ik tv-worstjes toevoegde, vond ik het wat lekkerder. (Ik weet het… zo’n puur groentegerecht vermassacreren met afval-uit-blik… Ze zouden mij op de brandstapel moeten gooien.)

kookboek Honger van Mme Zsazsa

Een paleolitische romance p208

Dit was het eerste recept dat ik maakte uit het boek, al pikte ik enkel de oventijden en maakte er mijn totaal eigen versie van. Want iedereen eet zijn spaghettisaus graag op zijn manier… en in mijn geval is dat met vlees. (Oké, nu word ik zéker veroordeeld als ketter.) Vooral het kaaskorstje er bovenop, dat maakt het áf.

Gele, geroosterde bloemkool p215

Geroosterde pompoen en kikkererwten, een dip van Griekse yoghurt en daarbij pitabrood: ideaal tv-tapas-bord, zeg ik.

kookboek Honger van Mme Zsazsa kookboek Honger van Mme Zsazsa

Honger: conclusie

Een boek met tientallen gemakkelijke, overheerlijke vegetarische gerechten, geschikt voor jong en oud, en ook voor niet-keukenprinsessen en zelfs voor niet-overtuigd-vegetariërs.

Je kan hierzo binnenkijken in het boek, dat in de meeste boekhandels nog steeds in de rekken ligt te blinken want het is zó goed dat mensen het maar blijven kopen!

Deze blogpost werd op geen enkele manier gesponsord en is 100% mijn eigen mening.
Al mijn reviews van kookboeken vind je hier verzameld.

 

Dag op dag #4

Af en toe wordt er teruggeblikt: wat deed ik vandaag één jaar geleden, twee, vijf, tien, ja zelfs veertien?

2 jaar geleden

…vierden we de achtentwinstigste verjaardag van mijn zus. Wat betekent dat ze dit jaar al 30 wordt – jikes. Oma doet dan altijd extra haar best om de gateau mooi te versieren. Jaja, ook de lettertjes en roosjes enzo maakt ze zelf. Met Côte d’Or, want what else?

persoonlijke blog

5 jaar geleden

…startte ik met naailessen, privé naailessen, bij ons mama in mijn oude slaapkamer die tegenwoordig haar naaikamer is maar nog wel met mijn Kretablauw behangpapier en zicht op de straat en de huizen en de bomen en de lucht, net als in mijn kindertijd. Dit was het product van mijn eerste naailes: een rood doekje, jawel. Recht leren stikken bleek al een uitdaging op zich.

persoonlijke blog

4 jaar geleden

Niet moeilijk dat het nog een jaar duurde vooraleer ik effectief een volledig kledingstuk naaide. Grappig dat dat dus ook op 27 februari was! Dit zwarte rokje was mijn eerste en meteen ook laatste zelfgenaaide kledingstuk. De lessen werden daarna stopgezet, ondanks een bezoekje aan het Stoffenspektakel waarvan ik nog enkele stofjes heb liggen (tenzij ons Mama ze al ingepalmd heeft natuurlijk). Ooit, ooit als ik de Lotto heb gewonnen en niet meer hoef te werken, hoop ik mijn privélessen weer op te pikken.

persoonlijke blog

11 jaar geleden

…stond ik hier in de berm te kijken naar het uitzicht van aan de ingang van de Sherpa-supermarkt in Valmeinier 1800 (want er was ook nog een Valmeinier 1500, zo’n driehonderd hoogtemeters lager).
Die bergen, in mijn dromen kan ik ze nog natekenen, want ze waren ook het uitzicht vanuit de kamer waarin ik twee-drie maanden verbleef die winter, en zogezegd aan mijn eindwerk zat te prutsen als ik niet hoefde te werken (als receptionist; een foto daarvan kon u hier al bewonderen), Uno speelde met de andere Intersoccers, of Pisang Orangekes of Baileys zat te drinken in de bar.
En de Sherpa daar kwam ik dus regelmatig voor mijn voorraadje Princekoeken, want daar was ik indertijd aan verslaafd als ik het mij goed herinner.

persoonlijke blog

12 jaar geleden

…ging mijn tante op skivakantie en mocht ik house- en hondensitten. (Wat zij immers ook voor ons deed toen Loen de hond nog leefde en wij ’s zomers naar de Alpen wilden trekken zonder zenuwachtige ik-blaf-tien-uur-lang-in-de-auto-reisgenoot.) Ik vond het heerlijk om te doen alsof ik keivolwassen was met mijn eigen voordeur en keuken en hond, al zal ik heel waarschijnlijk regelmatig in het Ouderlijk Huis gaan eten zijn na school, want koken zat er toen nog bijlange niet in.
O ja, op de foto de hond in kwestie: introverte Zahra die soms niets liever deed dan naar buiten staren. Op haar baasje aan het wachten? Hmmm.

persoonlijke blog

14 jaar geleden

…namen we beide honden – Zahra en Luna – mee op een wandeling in de bossen in de buurt. Dat was meteen de eerste en de laatste keer want ze waren niet de sociaalste wezens van de buurt en konden dus totaal niet met elkaar overweg. Er lag behoorlijk wat verse sneeuw dus het was fantastisch! Op de foto Luna die door onze straat naar ons toe rent. De fotograaf was papa, die nadien ook de vrijheid nam om haar leiband uit te wissen zodat ze net een gekke raket is die recht op ons af gelanceerd wordt.

persoonlijke blog

En wat deed jij vandaag veertien jaar geleden?

 

Gouden randjes #9

yellowshoes

  • Fietstochtjes in de kou – die keer dat het vroor aan de grond en ik bijna op mijn bakkes ging niet meegeteld – én bij daglicht, want met dit heldere weer blijft het heerlijk lang licht.
  • Zoveel zonlicht! Februari is alvast een betere maand dan het donkere januari. Hoeveel keer heb ik ’s middags al het gordijn moeten sluiten omdat het zonlicht recht op mijn ogen mikte? Hoeveel keer door de stad gewandeld met mijn snoet in de zon? En op mijn terras gezeten, weliswaar in een dekentje gewikkeld, lezend?

Kruidtuin Leuven krokussen

  • Ons mama die op het fantastische idee komt om die avond pannenkoeken te bakken “want het is vetten dinsdag hé”, en ons dan maar allemaal uitnodigt. En ze waren lekker…
  • Op een maandag na ’t werk naar mijn grootouders fietsen, daar binnen stappen en meteen een bord tomatensoep mét balletjes voorgeschoteld krijgen. Ik doe dat te weinig, eigenlijk. O ja en ik kreeg ook nog twee plantjes die oma had gestekt van haar collectie! Ik denk dat mijn groene vingers erfelijk zijn…

paaseitjes

  • Ik werd stilletjesaan ongedurig van de weekends stilzitten. Ik denk dat het door de vitamine D-supplementen is dat ik terug wat meer energie heb, terwijl mijn lijf niet altijd mee wil want ik heb nog steeds insomnia-periodes (en in februari een redelijk heftige ook). Maar hey, terug fut hebben om vers te koken en niet constant in de zetel te hangen is méér dan welkom.
  • Meer bewegen! Voor het eerst in anderhalve maand nog eens gaan lopen, de berg op. En dat ging goed! (Een paar dagen later kwam ik van rondje twee terug met rugpijn. Dus de schoenen maar weer opgeborgen en een afspraak bij de kinesist gemaakt.) Doordeweeks probeer ik mijn 10.000 stappen te halen door tijdens mijn lunchpauze door de stad te wandelen zodat ik met een fris hoofd weer achter mijn bureau kan gaan zitten. Beweging is de basis van een gezonde levensstijl.

F.A.A.M. Antwerpen

* mijn plantjes, natuurlijk * een half dagje in het geweldige Antwerpen * de rode enkellaarsjes van mijn dromen vinden * al 11 boeken gelezen * de eerste paaseitjes (die prompt smolten toen het 25° werd op kantoor) * mijn laatste glaasje champagne voor Tournée Minérale * genieten van een rustige winter * een ongelooflijk geweldig goed boek gelezen: Augustus *

plantjes op kantoor

* de eerste tekenen van de naderende lente: krokusjes in de Kruidtuin * tijd doorbrengen met mijn familie en met de schoonfamilie * een tripje naar Lissabon plannen, zo tussen de soep en de patatten (en daarmee is mijn verlof voor 2018 op) * eindelijk gaan eten met het lief voor zijn verjaardag bij zijn favoriet restaurant * een postje schrijven over één van de zwaarste en indrukwekkendste Alpenwandelingen die ik ooit maakte, aaah memories * w i n t e r *

Wat maakte jou blij?